vrijdag 29 maart 2013

Mijn eigen ervaring

Als blijkt dat je kind een ontwikkelingsachterstand heeft, roept dat veel vragen bij je op als ouders.  Wat houdt een achterstand eigenlijk in? Gaat het over? Wat betekent het precies voor de toekomst? En vooral, wat kun je als ouder doen voor je kind?
Een paar jaar geleden werd bij onze jongste zoon duidelijk dat hij toch wel erg achterliep vergeleken bij andere kinderen. Hij is de jongste van 3, en als moeder ging ik er aanvankelijk vrij relaxed mee om. Ik dacht dat het vanzelf wel goed zou komen, het ene kind is immer het andere niet. We hebben op aandringen van het consultatiebureau uiteindelijk toch maar hulp gezocht, omdat hij inderdaad wel heel weinig deed voor een kind van zijn leeftijd. Er werd een traject gestart, waarin onderzocht werd waar zijn achterstand vandaag kwam. Was er iets met zijn ogen, met zijn oren? Waarom sprak hij zo weinig? Waarom had hij weinig interesse in speelgoed? Na een heel traject kwam er een officiƫle diagnose: ontwikkelingsachterstand in combinatie met PDD-NOS.
Het zou dus niet vanzelf goed zou komen. Wilde ons kind zich goed kunnen ontwikkelen, dan had hij extra ondersteuning nodig, zoveel werd wel duidelijk.
De vraag was toen, wat nu? Waar konden we hulp krijgen? Ik had het idee dat er wel iemand zou zijn  die ons bij de hand zou nemen, en ons precies kon vertellen wat we nu moesten doen. Dit bleek niet zo te zijn. Er werd verteld dat het goed zou zijn als we ons kind zoveel mogelijk zouden stimuleren, en dat was het. Er bestaat niet zoiets als een stappenplan voor ouders met kinderen met een ontwikkelingsachterstand.
In de maanden en jaren daarna ben ik als een gek op zoek gegaan op internet naar informatie. Je komt dan terecht in een soort oerwoud van allerlei sites, waar je zelf je weg in moet zien te vinden. In de loop van de jaren ben ik veel waardevolle dingen tegengekomen. Via internet, andere ouders, hulpverleners, school. Via dit blog wil ik dit graag delen met andere ouders. Hopelijk kunnen we elkaar helpen en inspireren, zodat we minder alleen staan in onze zoektocht in hoe we ons kind het beste kunnen helpen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen